Tag Archives: ભારત

શું આપણામાં બદલાવ જરૂરી નથી?

હમણા થયેલી કેટલીક ઘટનાઓ આપણને વિચારવા મજબુર કરે છે કે આપણા નેતાઓ, આપનું મીડીયા સીધી સાદી ઘટનાને પણ કેટલી અઘરી બનાવીને રજુ કરે છે. અને આપણે પણ થોડું વિચાર્યા વગર તેમની વાતોમાં આવી જઈએ છીએ. અહી એવી જ કેટલીક ઘટનાઓ છે જેના વિષે આપણે થોડુક વિચારવાની જરૂર છે.

સૌપ્રથમ ઘટના છે દેશની રાજધાની દિલ્હીની. બાઈક સ્ટંટ કરતા “બાઈકર્સ ગેંગ”ના એક સભ્યને પોલીસની ગોળી વાગી અને તેનું મૃત્યુ થયું. દેશમાં બહુ હોબાળો થયો. મીડિયા અને લોકોએ પોલીસની કાર્યવાહીની નિંદા કરી કરી. પણ શું પોલીસની કાર્યવાહી ખરેખર ખોટી હતી?  સૌપ્રથમ તો બાઈકર્સ ગેંગનો ત્રાસ કેટલાય મહિનાઓથી હતો. જાહેર માર્ગો પર સ્ટંટ કરવાથી ખુદ બાઈકર્સ માટે તો જોખમી હતુ જ સાથે સાથે રસ્તા પરથી પસાર થતા અન્ય નિર્દોષ લોકો માટે પણ તેટલું જ જોખમી હતું. બીજી વાત કે જયારે પોલીસે બાઈકર્સને અટકાવવા પ્રયત્ન કર્યો તો બાઈક ચાલકોએ પોલીસ ઉપર જ પથ્થર મારો કર્યો. વળતા જવાબમાં પોલીસે ગોળીબાર કર્યો અને એક બાઈક પર બેઠેલા વ્યક્તિનું મૃત્યુ થયું. કેટલાક લોકોએ કહ્યું કે પોલીસે હવામાં ગોળીબાર કરવો જોઈતો હતો. પરંતુ કોઈએ વિચાર્યું કે જો આપણી ઉપર કોઈ હુમલો કરે અને આપની જોડે હથિયાર હોય તો આપણે શું કરીએ? શું આપણે વિચારવા બેસીએ કે તે ચલાવવું કે નહિ? ના. આપણે પણ એ જ કરીએ જે દિલ્હી પોલીસે કર્યું. મ્રત્યુ પામેલા વ્યક્તિના પરિવાર વાળાએ પોલીસ પર હત્યાનો આરોપ લગાવ્યો. પણ શું એમને પહેલા તપાસ કરી હતી કે એમનો છોકરો મોડી રાત સુધી દોસ્તો સાથે શું કરે છે? ક્યાં ફરે છે? શું પોતાના સંતાન વિષે તપાસ કરવાની જવાબદારી તેમના માં-બાપની નથી?               આજ ઘટનાને કેટલાક લોકોએ ધર્મ સાથે જોડી. તેમનો દાવો હતો કે પોલીસે આરોપી હિંદુ હતો એટલે તેની હત્યા કરી. શું ગોળી ચલાવતા પહેલા પોલીસ તેને તેનું નામ પૂછવા ગઈ હતી? કે ધર્મ પૂછવા ગઈ હતી?

બીજી ઘટના છે કાવડ યાત્રાની. ભારતમાં લાખો લોકો અલગ અલગ ધર્મસ્થાનોની પદ યાત્રા કરે છે. આ તેમની આસ્થાનો વિષય છે. પરંતુ કેટલાક લોકો પગપાળા યાત્રાના બહાને રસ્તા પર ત્રાસ ફેલાવે છે. રસ્તા પર આવતા જતા લોકો પર હુમલા કરે છે. શું તે યોગ્ય છે? જરા પણ નહિ. ધર્મ ના નામે અવ કૃત્યોને સાંખી લેવાય નહિ. જો કે આવા કૃત્યોના વિરોધ કરનાર કેટલાક લોકો તો આવી યાત્રાને જ ખોટી ગણાવે છે અને તેને રોકવાની વાત કરે છે. શું તે યોગ્ય છે? જરા પણ યોગ્ય નથી. લાખો લોકોની આસ્થાને રોકવી જોઈએ નહિ. પરંતુ ધર્મને નામે ત્રાસ ફેલાવનાર પર કડક કાર્યવાહી કરવી જોઈએ અને અન્ય લોકોએ પણ કાર્યવાહી માટે પોલીસને સાથ આપવો જોઈએ. ધર્મના નામે ત્રાસ ફેલાવનારા એ કોઈ એક ધર્મમાં નહિ પરંતુ ભારતમાં લગભગ બધા જ ધર્મમાં જોવા મળે  છે. જેમના પર કાર્યવાહી થવી જરૂરી છે. ધર્મના નામે તેમના કૃત્યોને યોગ્ય ઠેરવવા ન જોઈએ.

ત્રીજી ઘટના છે, યુ.પી.ની આઈ.એ.એસ. ઓફિસર દુર્ગા શક્તિ નાગપાલ ની. તેને એટલા માટે સસ્પેન્ડ કરવામાં આવી કે તેને એક મસ્જિદની ગેરકાયદે બનાવેલી દીવાલ તોડવાનો આદેશ આપ્યો. શું ગેરકાયદે બાંધકામ તોડવું એ શું અપરાધ છે? યુ.પી. સરકારના કહેવા મુજબ રમજાન માસમાં આ રીતનો આદેશ તંગદીલી વધારે  છે. પણ શું મુસ્લિમ ધર્મમાં રમજાન માસમાં ખોટા કામનો વિરોધ કરવો એ અપરાધ છે? દરેક ધર્મમાં ખોટા કામનો વિરોધ કરવો એ દરેક વ્યક્તિની પવિત્ર ફરજ બતાવવામાં આવી છે. બીજું કે રમજાન માસમાં આવો આદેશ આપવો જો ખોટી વાત હોય તો એનો મતલબ એવો થયો કે રંજન માસમાં મુસ્લિમ ગમેતે ખોટું કામ કરે તો તેને સજા ન કરી શકાય. એજ રીતે હિન્દુઓને શ્રાવણ મહિનામાં અને ખ્રિસ્તીઓને નાતાલ વખતે સજા ન થાય. શું તે જરા પણ યોગ્ય છે ખરું? હકીકતમાં યુ.પી. સરકારે ધર્મના નામે પોતનું કામ કર્યું છે. ખનન માફિયા સામે સખ્ત કાર્યવાહી કરના ઓફિસરને હટાવીને સરકાર ખનન માફીયાઓને બચાવી રહી છે. અને તે વસ્તુ જ યુ.પી. સરકારના ખનન કૌભાંડ તરફ આગલી ચીંધે છે. જરૂર છે સરકારની આવી નીતિનો વિરોધ કરવાની અને સરકારનો ભ્રષ્ટાચાર સામે લાવવાની.

“ ધર્મના નામે ભારતમાં ગમે તેવા ખોટા કામને સારા કામમાં અને સારા કામને ખરાબ દર્શાવી શકાય છે. કદાચ ધર્મ જ એક એવી વસ્તુ છે જેના નામ પર લોકો પાસે કોઈ પણ કામ કરાવી શકાય છે. ”

~:: તેજશ પટેલ ::~

ભારતને નબળી પાડતી નીતિઓ

આજકાલ ભારત દેશ ઘણી બધી સમસ્યાઓ સામે જજુમી રહ્યો છે. મોટાભાગના રાજકીય પક્ષો તેમાંથી પોતાનો લાભ સાધવા પ્રયત્નો કરે છે, પરંતુ કોઈ સમસ્યાના ઉકેલ કે પછી તેના મૂળ કારણ સુધી પહોચવાની વાત કરતુ નથી. કેટલીક સમસ્યાઓના કારણ વિષે તો ભારતનો સામાન્ય માનવી પણ જાણે છે. પરંતુ તેનો ઉકેલ થઇ શક્યો નથી.

ભારતની સૌથી મોટી સમસ્યા છે ગરીબી. ગરીબી નિવારવા માટે મોટે ભાગે ગરીબોને સસ્તા ભાવે કે મફત ચીજ વસ્તુઓ પૂરી પાડવામાં આવે છે. આનાથી ગરીબો ખુશ થઇ જાય છે અને યોજના લાગુ કરનાર સરકારને મત આપે છે. પરંતુ ખરેખર ગરીબીમાં કોઈ ફર્ક પડતો નથી. ગરીબ હમેંશા ગરીબ જ રહે છે. કારણ સાદું જ છે. જ્યાં સુધી મફત મળશે ત્યાં સુધી ખાશે અને વાપરશે પણ પછી??? એટલે આ રીત થી ગરીબી હટાવવા માટે સરકારે દર વરસે જે તે ચીજ વસ્તુઓ પૂરી પડવી પડે છે. વળી વસ્તી વધારાના કારણે ગરીબોની સંખ્યા વધતી જાય છે, એટલે સરકારી ખજાના પર પણ બોજો વધતો જાય છે. બોજો ઘટાડવા સરકાર વેરો વધારે છે પરિણામે મોંઘવારી વધે છે અને છેવટે ગરીબોની સંખ્યા…!આ વિષ ચક્ર ચાલતું જ રહે છે. ખરેખર તો ગરીબી ઘટાડવા સરકારે ચીજ વસ્તુ નહિ પણ રોજગારી પૂરી પડવી જોઈએ. જો રોજગારી મળે તો સરકારે કશું મફત ના આપવું પડે એટલે વેરો પણ ના વધે અને ગરીબોની સંખ્યા પણ ઘટે.

બીજી સમસ્યા છે ભ્રષ્ટાચાર. ભ્રષ્ટાચારના કેસમાં તો પોલીસ જ ચોર છે. મતલબ કે જેની જવાબદારી છે ભ્રષ્ટાચાર રોકવાની તે પોતે જ ભ્રષ્ટાચાર કરે છે. એટલે તે કદી પોતાને સજા કરવાનો નથી. ભ્રષ્ટાચારની તપાસ કટી સંસ્થાઓ (સિબિઆઇ) વગેરે પર આખિરી અંકુશ ભ્રષ્ટાચાર કરનાર નો જ હોય છે. એટલે જ અહી આરોપી ખુદ સાક્ષી બની જાય છે. જો ભ્રષ્ટાચાર ની તપાસ કરનારી સંસ્થાને સ્વાયતતા મળે તો મોટાભાગના નેતાઓ જેલમાં જાય. અને એટલે જ તેઓ આવી સંસ્થાઓને સ્વાયત નથી થવા દેતા.

ત્રીજી સમસ્યા છે સલામતીની. વિશ્વના બીજા નંબરની સૌથી વધુ વસ્તી ધરાવતા દેશ માટે આંતરિક અને બાહ્ય સલામતી વિકટ સમસ્યા બનતી જાય છે. ભારતના રાજ્યો કરતા પણ નાના અને ક્યારેક ભારતમાંથી જ છુટા પડેલા તેના પડોસી દેશો ભારતની વાત માનવા તૈયાર નથી…! ભારતમાંથી જ પેદા થયેલો પાકિસ્તાન વારંવાર ભારત સામે હાર્યા પછી પણ સુધરવાનું નામ લેતો નથી. ભારતના મોસ્ટ વોન્ટેડ આરોપીઓને પાકિસ્તાને સંઘર્યા છે. રોજે રોંજ ઘુસણખોરીના પ્રયત્નો થાય છે. દેશમાં થયેલા કેટલાય આંતકવાદી હુમલા પાછળ સીધી કે આડકતરી રીતે પાકિસ્તાનનો હાથ છે. છતાં પણ તેને જવાબ આપવાને બદલે આપની સરકાર શું કરે છે? ત્યાના કલાકારો ભારતમાં આવીને કામ કરે છે. ટ્રેન અને બસ સેવા શરુ કરે છે. વેપાર વધારવાના પ્રયત્નો કરે છે. ક્રિકેટ મેચ રમાડવામાં આવે છે. શા માટે?  કારણ કે ક દિવસ તે દેશ મજબુત બનીને આપણને હરાવી દે? શું આપને પૃત્વિરાજ ચૌહાણ અને મહમદ ઘોરી ના ઇતિહાસનું પુનરાવર્તન તો નથી કરી રહ્યાને?                           બીજો એક દેશ છે બાંગ્લાદેશ. જેની સ્વતંત્રતા માટે આપણે લડ્યા. ભારતમાંથી ચાલની સિક્કા અને પ્રતિબંધિત પ્રતિબંધિત ડ્રગ્સની દાણચોરી સહુથી વધુ આ દેશ જોડે થાય છે. સૌથી વધુ ઘુસણખોરી આ દેશમાંથી થાય છે. બદલામાં ભારત શું કરે છે? ઘુસી આવતા બાંગ્લાદેશી લોકોને રાશન કાર્ડ આપવામાં આવે છે. મકાન આપવામાં આવે છે જેથી ચૂંટણીમાં એ લોકો મત આપે. ભારતમાં આંતકવાદીઓને લોકલ સપોર્ટ આવા ઘુસણખોરો જ સૌથી વધુ આપે છે. આસામ જેવા રાજ્યોમાં તો આ લોકો ત્યાના મૂળ રહેવાસીઓ પર હુમલા પણ કરે છે.        અન્ય દેશ છે ચીન. આ દેશ પર વિશ્વના મોટાભાગના દેશ વિશ્વાસ નથી કરતા. પરંતુ ભારતના નેતાઓને પોતાની જાત કરતા કદાચ ચીન પર વિશ્વાસ વધુ છે. ભારત પર એકવાર ચડી કરી ચૂકેલું ચીન અત્યાર સુધીમાં ભારતની કેટલીય જમીન પચાવી પડી ચુક્યું છે. હાલ પણ તેની ઘુસણખોરી ચાલુ જ છે. ભારત તેનો લશ્કરી રીતે સીધો મુકાબલો કરી શકે તેમ નથી પરંતુ ચીન ને જરૂર છે ભારતના વિશાળ બજારની. એટલે જ તે ખુસંખોરી કાર્ય બાદ પણ વ્યાપારી સંબધો સારા રાખવા માંગે છે. ભારત ચીનના હલકી ઘુનવત્તા વાળા માલ-સમાન પર પ્રતિબંધ મૂકી તેને જવાબ આપી શકે છે પરંતુ ભારતની કોઈ પણ સરકારને દેશની સલામતી કરતા વ્યાપારમાં વધારે રસ હોય છે.               નકસલવાદ તો ભારતની ભૂમિ પરથી જ ભારતમાં ફેલાવતો ત્રાસવાદ છે. શ્રીલંકા જેવો નાનો દેશ પોતાની ધરતી પરથી વિશ્વના સૌથી મજબુત આતંકી સંગઠનને હટાવી શકે છે. પરંતુ ભારત નકસલવાદ ને નાથી શકતો નથી. દેશના નાગરિકો કરતા, ભારત સરકારને  નક્સલવાદી હુમલામાં માર્યા જતા પોલીસ અને ભારતીય જવાનો કરતા પણ વધુ નક્સલવાદીઓની ચિંતા છે…??? શું આપણે એટલા બધા કમજોર છીએ કે આપણી જ ધરતી પર નકસલવાદીઓને મળતી મદદ આપણે અટકાવી શકતા નથી…???

ચોથી સમસ્યા તુટતી આર્થિક સ્થિતિની છે. ભારતનું અર્થતંત્ર ખાડે જઈ રહ્યું છે. દેશના અર્થશાસ્ત્રી વડાપ્રધાન તેને રોકી શકતા નથી. દેશની આર્થિક સ્થિતિ મજબુત કરવા કેટલાક “આર્થિક સુધારા” કરવામાં આવ્યા. પરંતુ શું એ ખરેખર સાચી દિશા છે?  સૌ પ્રથમ તો સરકારે વિવિધ કંપનીઓમાંથી પોતાનો હિસ્સો વેચવા કાઢ્યો. વેચાણથી તાત્કાલિક આવક થઇ. પરંતુ તેમાંથી થતો નફો હવે મળશે નહિ. તેના બદલે જો કંપનીઓનો વહીવટ સુધારવામાં આવે તો તે નફાકારક થઇ શકત.   પછી સરકારે વિવિધ ક્ષેત્રોમાં વિદેશી મૂડી રોકાણને મંજુરી આપી. તેનાથી કદાચ દેશમાં નવી નવી વિદેશી કંપનીઓ આવે. દેશમાં રોજગારી વધે અને પરિણામે ગરીબી ઘટે. પરંતુ એકવાર પ્લાન્ટ શરુ થયા પછી થતો નફો કંપનીઓ પોતાના દેશમાં લઇ જશે. અને પરિણામે દેશનું નાણું વિદેશમાં જશે. એના કરતા જો સરકાર સ્થાનિક કંપનીઓ અને લોકોને મદદ કરેતો દેશની ઉત્પાદન ક્ષમતામાં વધારો થાય. લોકોની રોજગારી વધે. અને દેશનું નાણું દેશમાં રહે. જો નિકાસ થાયતો સરકારી આવકમાં પણ વધારો થાય.

આ બધી પોલીસીમાં કોઈ પણ સરકાર કોઈપણ પ્રકારનો ફેરફાર કરશે નહિ કારણ કે સહુને દેશની નહિ વોટ બેંક ની પડી છે. સત્તા અને રૂપિયા માટે અહી લોકો કોઈ પણ હદ સુધી જી શકે તેમ છે.

” આર્થિક પર્વતની ટોચ પર પહોચવા માટે અહીં લોકો ચારિત્ર્ય અને સંસ્કારોની ખીણમાં પડવા પણ તૈયાર છે.”

~:: તેજશ પટેલ ::~

પહેલો દુશ્મન પાડોશી.

art-702198239-620x349

ભારતના ૨ સૈનિકોની પાકિસ્તાનના સૈનિકોએ કરેલી હત્યા બાદ બંને દેશો વચ્ચે આરોપ-પ્રત્યારોપનો મારો ચલાવવમાં આવી રહ્યો છે. થોડા જ દિવસો અગાઉ ભારતમાં રમાયેલી ક્રિકેટ ટુર્નામેન્ટ બંને દેશો વચ્ચે શાંતિ સ્થાપવા માટે એક મહત્વનું પગલું માનવામાં આવી રહ્યું હતું. પરંતુ પાકિસ્તાન આર્મ્ય દ્વારા કરાયેલા આ હુમલા બાદ તેમાં અડચણો આવી શકે છે. હકીકતમાં પાકિસ્તાન દ્વારા છેલ્લા ઘણા સમયથી સરહદ ઉપર અડપલા કરવામાં આવી રહ્યા છે. ખાસ કરીને તો જ્યારથી ભારતે સરહદ ઉપર નજર રાખવા માટે ચોકીઓનું નિર્માણ શરુ કર્યું ત્યારથી જ પાકિસ્તાની સેનાએ હુમલાઓ વધારી દીધા છે.

જયારે ભારતીય સૈનિકોની કતલના સમાચાર આવ્યા એટલે પાકિસ્તાને આરોપોને ફગાવી દીધા. અને ઉપરથી આરોપ મુક્યો કે ભારતીય સેનાએ પાકિસ્તાની સૈનિકની હત્યા કરી છે. અમેરિકાએ પણ બંને દેશોને શાંતિ રાખવા સલાહ આપી અને ઉપરથી એમ પણ કહ્યું કે હત્યાનો બદલો હત્યાથી નહિ પન્શાંતિ થી ઉકલે. હકીકતમાં અમેરિકાને પાકિસ્તાનની હાલ જરૂર છે એટલે તે પાકિસ્તાનને બચાવવા પૂરતા પ્રયત્નો કરશે. બાકી અમેરિકાએ યુદ્ધનો બદલો યુદ્ધથી જ લીધો છે, પછી ભલે તે અફગાન હોય કે ઈરાક.

પાકિસ્તાન હમેશા ભારતની પીઠ પાછળ હુમલો કરતો આવ્યું છે. એક બાજુ તે ભારત સાથે શાંતિની વાતો કરશે, તેના રાજકારણીઓ ભારતની મુલાકાતો લેશે. કારણ કે પાકિસ્તાનને વેપાર માટે ભારતની જરૂર છે. ત્યાના લોકોને કલાકારોને ભારતની જરૂર છે. પરંતુ બીજી બાજુ તેનું લશ્કર અને આઈ,એસ.આઈ. ભારત સામે હુમલાનું પ્લાનિંગ કરતા હોય છે. ભૂતકાળમાં આવું અનેક વાર બની ચુક્યું છે. પરંતુ હમેશા ભારતીય નેતાઓ અમેરિકા જેવા દેશો ના દબાણમાં કે શાંતિ માટે નામના મેળવવા માટે પાકિસ્તાન સાથે શાંતિ પ્રક્રિયા ચાલુ રાખે છે. અને પરિણામે તેનો ભોગ દેશના નિર્દોષ નાગરિકો અને સૈનિકો બને છે.

મુંબઈ હુમલા વખતે ભારતે પાકિસ્તાન સાથે શાંતિ પ્રક્રિયા અટકાવી દીધી. મનમોહન સિંહે કડક શબ્દોમાં પાકિસ્તાનને ચેતવણી આપી. ભારતના નાગરિકો એવું માનવા લાગ્યાકે આ વખતે ભારત પાકિસ્તાનમાં ચાલતા આંતકવાદી કેમ્પ બંધ કરવા માટે પગલા લેશે. પરંતુ સમયની સાથે બધું ભુલાતું ગયું. પાકિસ્તાને હુમલાના આરોપીઓને સજા આપવા કોઈ પગલા લીધ નહિ.અને ભારત સરકાર પણ અગમ્ય કારણોસર પાણીમાં બેસી ગઈ. આજસુધી પાકિસ્તાને મુંબઈ હુમલા ના આરોપીઓ ને કોઈ સજા નથી કરી કે નથી ભારતને સોપ્યા. છતાં ભારતે ફરવર પાકિસ્તાન જોડે શાંતિ પ્રકિયાની શરૂઆત કરી. ખરેખર તો તેની કોઈ જરૂર જ નહોતી. ઉલટાનું ભારત સરકારે શાંતિ પ્રક્રિયા શરુ કરી ભારતની છાપ નબળા રાષ્ટ્ર તરીકેની કરી. ભારતની નબળી વિદેશનીતિ વૈશ્વિક ફલક પર પાકિસ્તાનને ફાયદો કરાવે છે. મુંબઈ હુમલા પછી પણ ભારત પાકિસ્તાન ઉપર પુરતું દબાણ ના સર્જી શક્યું. સરહદ વિવાદ મામલે અમેરિકા સહિતના મોટાભાગના દેશો પાકિસ્તાનની જ તરફેણ કરે છે.

ભારતના વડાપ્રધાન દરેક હુમલા પછી કહે છે કે ” મેં ઇસ હમલેકી કડી નિંદા કરતા હું.,”. પણ  શું એક વડાપ્રધાન તરીકે આટલું બોલીને ચુપ બેસી રહેવું પુરતું છે? હુમલાની નિંદા કરવાથી પરિસ્થિતિમાં શું ફર્ક પાડવાનો હતો? દરેક હુમલા પછી શાંતિ પ્રકિયા અટકાવી દેવાય છે અને ફરી પછી અમુક સમય બાદ ફરી શરુ કરાય છે. નવાઈની વાત તો એ છે કે દરેક હુમલાનીં શરૂઆત પાકિસ્તાન કરે છે અને સંધિની શરૂઆત ભારત. પણ આપને ક્યાં સુધી આમ કરીશું?

સાપ એકવાર કરડે તો પણ તેને મારી નાખતા હોઈએ છીએ. જયારે આતો હજારો વાર દંશે છે અને આપને દરેક વખતે તેને જવા દઈએ છીએ. તેને શાંતિથી રહેવા ની વ્યવસ્થા કરીએ છીએ. આટ-આટલા વિશ્વાસઘાત પછી પણ આપને તેમને ક્રિકેટ રમવા બોલાવીએ છીએ. ક્રિકેટ જોવા બોલાવીએ છીએ. ભારતીયો ફિલ્મો, સીરીયલોમાં કામ કરવાની મંજુરી આપીએ છીએ. બંને દેશો વચ્ચે ટ્રેન અને બસ વ્યવહાર ચાલુ રાખીએ છીએ. અરે વેપારની પણ છૂટ આપ્યે છીએ…! શું ખરેખર આપણેં આપણાં પગ પર કુહાડી નથી મારતા? જે દેશના નેતા ભારતે અણું પરીક્ષણ કર્યું ત્યારે એવું કહેતા હોય કે ” અમે ભૂખે રહીશું પણ અણું બોંબ બનાવીશું. ” તે દેશ ઉપર શું આપણેં વિશ્વાસ કરવો જોઈએ?

છેલ્લા સમાચાર મુજબ પાકિસ્તાન વધુ એક આર્મી અધિકારીની હત્યાનો આરોપ ભારતીય સૈનિકો ઉપર મુક્યો છે. અને ભારતીય ટ્રકોને પાકિસ્તાનમાં પ્રવેશતી અટકાવી દીધી છે. શી આ યુદ્ધને આમંત્રણ આપવાની કોશિશ નથી? શા માટે આપણેં દ્સરેક વખતે સમાધાન તરફ જઈને પોતાની જાતને હલકી સાબિત કરીએ છીએ? એકવાર આરપારની લડાઈ કરી પાકિસ્તાન નાબીજા ત્રણ ચાર ટુકડા કરી દેવા જોઈએ જેથી તે અંદરો અંદર લડતા રહે. કારણ કે ઈતિહાસ ગવાહ છે કે એક દેશમાંથી છુટા પડેલા દેશો વચ્ચે ક્યારેય સબંધો સારા નથી રહેતા. પછી ભલે તે ભારત-પાકિસ્તાન હોય, ઉતર કોરિયા અને દક્ષીણ કોરિયા હોય કે પછી ઇજરાયેલ હોય.

PAKISTAN_1_1326743g

::~ તેજશ પટેલ ~::

અન્નાનું આંદોલન અને સરકાર

અન્નાના આંદોલનના કારણે કોંગ્રેસ બરાબરની ભીંસમાં મુકાઈ છે. પહેલેથી જ કૌભાંડોમાં ઘેરાયેલી સરકાર આંદોલનના કારણે વધુ મુશ્કેલીમાં મુકાઈ ગઈ છે. અન્નાને મળેલા પ્રચંડ જન સમર્થનને કારણે કેટલાય નેતાઓના સુર બદલાઈ ગયા છે. અન્નાના આંદોલનની હવા કાઢવાની વાતો કરતાં કે રામદેવ વાળી કરવાની વાતો કરતાં કોંગ્રેસીઓની હવા નીકળી ગઈ છે.

ð  આ આંદોલન વિષે કોંગ્રેસના કહેવા મુજબ માત્ર ૪/૫ જણા મળીને સરકારને બ્લેકમેલ કરવાની કોશિશ હતી, પરંતુ એ જો માત્ર ૪/૫ જણાનું આંદોલન હોત તો તેમને આટલું મોટું જન સમર્થન કઈ રીતે મળે?

ð  વળી કોંગ્રેસના કહેવા મુજબ અન્ના પોતે ભ્રષ્ટાચારી છે… તો અહીં સવાલ એ થાય કે જે પોતે ભ્રષ્ટાચારી હોય તે પોતાના [ભ્રષ્ટાચારીઓ] વિરુદ્ધ આંદોલન શા માટે કરે? પરંતુ હકીકતમાં જે લોકો પોતે ભ્રષ્ટાચારી છે તે જ જન લોકપાલનો વિરોધ કરે છે. અને જો અન્ના ભ્રષ્ટાચારી હોય તો સરકારે તેમની સાથે મળીને લોકપાલ બીલની રચના માટે સમિતિ તૈયાર કરી હતી?

ð  વળી કોંગ્રેસને લોકપાલ બિલ પાસ કરવા સમયની જરૂર પડે છે…પરંતુ જયારે સાંસદોના પગાર વધારવાની વાત આવી ત્યારે તો માત્ર એક જ દિવસમાં બિલ પાસ થઇ ગયું અને તે પણ બધા જ પક્ષોની સહમતી થી..? શું એ બિલ પાસ કરવા સમયની જરૂર નહોતી પડી? અહીં નોધનીય વાત એ છે કે ખુદ સરકારે જ ચોમાસું સત્રમાં બિલ પાસ કરવાની ખાત્રી આપી હતી.

ð  કોંગ્રેસના કેટલાક નેતાઓ ના કહેવા મુજબ કોઇપણ કાયદાની રચના કરવાનો અધિકાર માત્ર સંસદને જ છે અને તેમ ના કરવું તે સંસદનું અપમાન છે. પરંતુ પ્રશ્ન એ ઉપસ્થિત થાય કે સંસદની રચના કોણે કરી? સંસદની રચના ભારતીય બંધારણ મુજબ થઇ છે, અને આ બંધારણ ભારતની જનતાને મંજુર છે તેમ માનીને જ લાગુ કરવામાં આવેલું અને તેમાં જનતાને સર્વોચ્ચ સ્થાને સ્વીકારવામાં આવી છે, એટલે સંસદની રચના પણ જનતા એ જ કરી કહેવાય. વળી સંસદમાં જે લોકો કાનુન બનાવે છે તે પણ પ્રજાના “રાજા” તરીકે નહી પરંતુ પ્રતિનિધિ તરીકે કાનુન બનાવે છે, મતલબ કે કાનુન બનાવવાનો મૂળ અધિકાર જનતાનો થયો અને પછી જનતાના પ્રતિનિધિઓનો, કારણકે પ્રતિનિધિઓને આ અધિકાર જનતાએ જ આપ્યો છે. આથી જો કોઈ કાયદો જનતાની બહુમતી સ્વીકારતી હોય તેને લાગુ કરવામાં સંસદ કે બંધારણનું કોઈ જ અપમાન થતું નથી પરંતુ ત્યારે જ લોકશાહીનો સાચો અર્થ સારે છે.

ð  વળી સરકારના કેટલાક લોકોના કહેવા મુજબ જન લોકપાલ બિલ  બનાવવામાં ૧૨૧ કરોડ લોકો સામેલ નથી આથી તેને જનતાના બિલ તરીકે ના કહી શકાય. અહીં મારું કહેવું એમ છે કે જયારે સંસદમાં બિલ બને છે ત્યારે  શું તેમાં દરેક લોકોનું સમર્થન હોય છે? શું સંસદમાં બિલ પાસ થાય ત્યારે બધા જ સાંસદોનું સમર્થન મળે છે?   જયારે ચુંટણી થાય છે ત્યારે પણ ૧૦૦% મતદાન નથી થતું તો ચુંટાયેલા સાંસદો પણ જન પ્રતિનિધિ કઈ રીતે કહી શકાય?

ð  સરકારના કહેવા મુજબ પ્રધાનમંત્રી ને લોકપાલની બહાર રાખવા જોઈએ કારણકે જો તેઓ લોક્પાલના અંદર હશે તો સ્વતંત્ર નિર્ણય નહી લઇ શકે..અહીં સહજ સવાલ થાય કે આમ પણ હાલના પ્રધાનમંત્રી કયો નિર્ણય સ્વંતંત્ર લે છે? વળી અગાઉ બોફોર્સ કાંડમાં પ્રધાનમંત્રી નું નામ આવ્યું હતું તેમ જ ભોપાલ ગેસ દુર્ઘટનાના આરોપીને ભગાડવામાં રાજીવ ગાંધીનું નામ લેવાય છે. હાલના પ્રધાનમંત્રીનું પણ વિવિધ કૌભાંડો પ્રત્યેનું વલણ જોતા વડાપ્રધાનને લોકપાલમાં સામેલ કરવામાં જ લોકહિત છે.

ð  અત્યાર સુધી યુવાઓને દેશના રાજકારણમાં આગળ આવવાની વાતો કરતાં અને દેશના વિકાસની વાતો કરતાં રાહુલ ગાંધીને આજે યુવાઓ પૂછી રહ્યા છે…” દેશકા યુવા યહાં હૈ, રાહુલ ગાંધી કહા હૈ? “  ૪૦ વર્ષની ઉમરે પણ પોતાને યુવા અને વડાપ્રધાન પદ માટે અયોગ્ય ગણાવતા રાહુલ ગાંધી ખરેખર વડાપ્રધાન બનવા કેટલા લાયક?

ð  કોંગ્રેસના મનીષ તિવારી જેવા નેતાઓ અન્ના હઝારેને ભ્રષ્ટાચારી જણાવતા હતા પરંતુ એ પોતે આ બોલવા કેટલા લાયક હતા? તેમના માટે શરદ પાવર, કપિલ સિબ્બલ, શીલા દિક્ષિત્ વગેરે જેવા નેતાઓ ભ્રષ્ટાચાર નથી કરતાં….

ð  રેલવેને લાલુએ નફો કરતી કરી તેવી વાતો ફેલાવનાર કોંગ્રેસે રેલ્વે બાદ “ ઐર ઇન્ડિયા “  પણ ખોટ ખાતી કરી….જયારે પ્રાઇવેટ ઉદ્દયન કંપનીઓ નફો કરે છે…..   કોંગ્રેસ એનો જવાબ કેમ નથી આપતી?

ð  મનમોહનસિંહ હંમેશા ભ્રષ્ટાચાર હટાવાની વાતો કરે છે પરંતુ એ.રાજા અને સુરેશ કલમાડીને બચાવવાનો પ્રયત્ન તેમણે જ કરેલો. તેમણે જ એ.રાજા અને સુરેશ કલમાડી એ કઈ ખોટું નથી કર્યું નથી તેવું નિવેદન કરેલું.

ð  ભ્રષ્ટાચારી યેદુરપ્પાનું રાજીનામું માંગનાર કોંગ્રેસ શીલા દિક્ષિતનો બચાવ કેમ કરે છે?

ð  સોનિયા ગાંધી અને નહેરુ પરિવાર પ્રત્યેની કોંગ્રેસીઓની લાગણી શું દર્શાવે છે?  તેઓ લોકશાહીમાં માને છે કે રાજા શાહીમાં?

ð  અલગાવવાદીઓ જેવા દેશ દ્રોહીઓને સામેથી વાર્તાલાપ માટે આમત્રણ આપતી ભારત સરકાર, કસાબને બિરયાની ખવડાવી સુરક્ષા આપનાર ભારત સરકાર, આંતકવાદના જન્મદાતા પાકીસ્તાન જોડે વાર્તાલાપ કરતી ભારત સરકાર, ચીનની જમીન પચાવી પાડવાની નીતિ સામે મૌન રહી તેની સાથે વ્યાપારી સબંધો વધારનાર ભારત સરકાર, અમેરિકાની ખંધી નીતિથી વાકેફ છતાં તેની ચાપલુસી કરનાર ભારતીય નેતાઓ ભારતના ખેડૂતો પાસેથી ખેડૂતોની માલિકીની જમીન પચાવી પાડવા ખેડૂતો ઉપર જ ગોળીબાર અને લાઠીચાર્જ કરાવે છે.

 

:-:   :-:  લેખક  :-  તેજશ પટેલ. :-:   :-:

આરક્ષણ (Reservation)

આરક્ષણ એ ભારતમાં કદાચ સૌથી સંવેદનશીલ મુદ્દો છે. આરક્ષણના કારણે કેટલાય નેતાઓએ પોતાનું રાજકીય વજુદ ગુમાવી દીધું છે તો કેટલાય નેતાઓએ આરક્ષણના નામે વર્ષો સુધી ચરી ખાધું છે.  અનામતના કારણે સરકાર તૂટી પડવાના કિસ્સા પણ ભારત માં નોધાયેલા છે.

ભારતમાં અનામત માટે ઘણા લોકો ગાંધીજી અને બાબા સાહેબ આંબેડકર ને જવાબદાર છે. સ્વતંત્ર ભારતમાં અનામતને પરવાનગી આપનાર આ લોકો જ છે પરંતુ અનામત ના વાસ્તવિક મૂળ તો તેનાથી પણ ઊંડા છે.

અનામતની માંગણી છેક ૧૮૮૨ માં નીમવામાં આવેલા Hunter Commission થી થયેલી છે. મહાત્મા જ્યોતીરાઓ ફૂલે એ ફરજીયાત શિક્ષણની સાથે સરકારી નોકરીઓમાં અનામતની માંગણી કરેલી. ૧૯૦૧ માં મહારાષ્ટ્રના કોલ્હાપુરમાં શાહુ મહારાજે અનામતની શરૂઆત કરી પરંતુ ત્યાં સુધીમાં બરોડા અને મૈસુર રાજ્યમાં અનામત અમલમાં આવી ગઈ હતી.

૧૯૦૮ માં અંગ્રેજો એ કેટલીક જાતિઓને અનામત આપી. આ અનામતમાં બ્રીતીશરોનો પણ કેટલોક હિસ્સો હતો. ૧૯૨૧ માં મદ્રાસના ગવર્નરે બિન બ્બ્રાહ્મણોને ૪૪%, બ્રાહ્મણોને-મુસ્લિમોને-ખ્રિસ્તીઓને અનુક્રમે ૧૬-૧૬-૧૬ % અનામતને મંજૂરી આપી.

૧૯૪૨ માં બાબાસાહેબ આંબેડકરે scheduled castes માટે શિક્ષણ અને સરકારી નોકરીમાં અનામતની માંનાગની કરી.

આઝાદી વખતે બંધારણ ઘડનાર સમિતિએ scheduled castes અને Scheduled Castes  માટે ૧૦ વર્ષ માટે અનામતને મંજૂરી આપી જેની મુદતમાં ક્રમશ: ૧૦-૧૦ ણો વધારો કરવામો આવ્યો અને આઝાદીના ૬૩ વર્ષ પછી પણ ચાલુ છે. અનામતમાં ક્રમશ: ઘટાડો કરવાને બદલે તેમાં સતત વધારો આવ્યો. અંતે સુપ્રીમ કોર્ટે ૫૦%  કરતા વધુ અનામત કરવા પર પ્રતિબંધ લગાવ્યો. છતાં પણ તમિલનાડુ જેવા રાજ્યોમાં આજે ૬૯% અનામત છે.

ભારતમાં અનામતની ટકાવારી જેતે વર્ગમાં આવતા લોકોની સંખ્યાના પ્રમાણમાં આપવામાં આવે છે વળી હાલ લગભગ ૫૦% જેટલી અનામત લાગુ થયેલ છે એનો મતલબ એ થયો કે હાલ ભારતમાં વિકસીતો અને પછાતોની સંખ્યા લગભગ સરખી છે. અહીં પ્રશ્ન એ ઉપસ્થિત થાય કે આઝાદીના ૬૦ વર્ષો બાદ પણ જો અડધી વસ્તી પછાત હોય તો તેના માટે જવાબદાર કોણ?  આઝાદીથી અત્યાર સુધી લાગુ રહેલી અનામતથી કેટલા લોકોનો વિકાસ થયો?

જો ખરેખર વિકાસ થયો હોય તો તેવા વિકસીત લોકોને કેમ હજુ સુધી અનામત આપવામાં આવે છે? અને જો વિકાસ ના થયો હોય તો અનામતને ચાલુ રાખવાનો શું અર્થ?

ખરેખર તો અનામતના કારણે વિવિધ જ્ઞાતિઓ વચ્ચે સમાનતા વધતી નથી પરંતુ વૈમનસ્ય વધે છે. પોતાના કરતા ઓછા મેરીટ વાળા ને એડમિશન મળે અને પોતે બાકાત રહી જાય ત્યારે વ્યક્તિ હમેંશા અનામતને, તેને લાગુ કરનારને તેમજ તેનો લાભ લેનાર બધાને ધિક્કારે છે. પરંતુ આ વાત નેતાઓને સમજાતી નથી કારણ કે તેમને માત્ર મતની પડી હોય છે. બિન અનામતમાં આવતી જાતિઓ સંગઠિત નથી તેનો રાજકારણીયો ફાયદો ઉઠાવે છે.

મારા ગામમાં લગભગ ૨૦૦ હરીજનોની વસ્તી છે તેમાંનો એક પણ વ્યક્તિ ધોરણ ૧૦ પાસ પણ નથી. આથી એમનામાંથી એક પણ વ્યક્તિ અનામતનો લાભ લઇ શકી નથી. એ લોકો એટલા ગરીબ છે કે એમને શિક્ષણ છોડીને કામે લાગવું પડે છે. સરકાર જો તેમને અનામત સીટ આપવાના બદલે આર્થિક સહયોગ કરે તો તેઓ જરૂર આગળ આવી શકે અને કદાચ તેમને અનામતની પણ જરૂર ના પડે.

મારા એક મિત્ર જે મારી જ જ્ઞાતિનો છે તેને ઓછા મેરીટના કારણે એન્જીનીયરીંગમાં પ્રવેશના મળ્યો પરંતુ તેના કરતા પણ ઓછા મેરીટ વાળો OBC નો છોકરો મારાજ ક્લાસમાં ભણતો હતો. આગળ જતા તેને અનામત ના કારણે નોકરી પણ અમારા કરતા જલ્દી લાગશે. તો તેની સાથે હું કઈ રીતે બેસી શકું?

મને ગવર્મેન્ટ ઈજનેરી કોલેજમાં માત્ર એક સીટ માટે પ્રવેશના મળ્યો કારણ કે હું પટેલ હતો અને તે સીટ પર OBC લખેલું હતું. નીચલી જાતિમાં જન્મવું એ જો પછાતોનો ગુનો ના હોય તો શું ઉચ્ચ જ્ઞાતિમાં જન્મવું એ મારો ગુનો હતો?

અનામતના મામલે ભારતમાં વર્ષોથી વિવાદ ચાલે છે પરંતુ એક વાસ્તવિકતા એ છે કે લોકો ૪૦% વાળા ડોક્ટર કરતા ૮૦% વાળા ડોક્ટર જોડે જ સારવાર કરાવશે પછી ભલે ડોક્ટર ઉચ્ચ જ્ઞાતિનો હોય અને દર્દી દલિત. અનામત ધરાવનાર વ્યક્તિઓએ એ વિચારવું જોઈએ કે જો તેઓ એક ઉચ્ચ જ્ઞાતિના ડોક્ટર જોડે દવા કરાવવા જાય અને તેમને તે વ્યક્તિ માત્ર દલિત હોવાના કારણે સારવાર કરવાની ના પડી દે તો તેઓ શું અનુભવશે? શું તેઓ જાતીય અપમાનનો કેસ નહિ કરે?

સુરતની નેશનલ ઇન્સ્ટિટયૂટ ઓફ ટેકનોલોજીમાં ૧૦૦૦૦ મેરીટ નંબર વાળા જનરલ કેટેગરીના વિધાર્થીને પ્રવેશ નથી મળતો પરંતુ ST/SC વિદ્યાર્થીને ૧૫૦૦૦૦ થી વધુ મેરીટ નંબર હોવા છતાં પ્રવેશ મળે છે !!!?

આધાર : વિકિપીડિયા ઉપર  “આરક્ષણ”

લેખક : તેજશ પટેલ.

ભારતનું બંધારણ – ખરેખર સુધારાની જરૂર છે.?

૧૫મી ઓગષ્ટ ૧૯૪૭, ભારત અંગેજોની ૧૫૦ વર્ષની ગુલામી માંથી આઝાદ થયો. ૨૬ જાન્યુઆરી ૧૯૫૦ ના રોજ ડૉ.બાબાસાહેબ આંબેડકર ની અગેવાની હેઠળ બનેલું ભારતનું “લોકશાહી” બંધારણ અમલમાં આવ્યું. જેની યાદ માં આપણે દર વર્ષે પ્રજાસતાક દિનની ઉજવણી કરીએ છીએ. પરંતુ આ બંધારણમાં રહેલી કેટલીક ખામીઓ વિશે ક્યારેય પણ વિચારતા નથી. અને આથી આપણા દેશને થઇ રહેલા નુકસાન માટે પણ આપણે વિચારતા નથી.

આ બંધારણની સૌથી મોટી જો કોઈ ખામી હોય તો સત્તાધારી પક્ષને આપવામાં આવેલી નિરંકુશ સત્તા છે. આપના રાષ્ટ્રપતિ પણ કહેવા ખાતર જ “પ્રેસિડેન્ટ” છે પરંતુ ખરેખર તેમની પાસે કઈ જ સત્તા નથી. અથવા તો જે સત્તા છે તેનો પુરતો ઉપયોગ કરી શકતા નથી. જેમકે, ફાંસી ની સજામાં માફી આપવાનો અધિકાર રાષ્ટ્રપતિ ને છે પરંતુ માફી માટેની દયાની અરજી મોકલવાની જવાબદારી સરકારની હોય છે. સરકાર ગણ કિસ્સાઓમાં આ અરજી મોકલવામાં અકળ અને અકારણ વિલંબ કરતી હોય છે જેનું ઉદાહરણ કોંગ્રેસ ધ્વારા અફઝલ ગુરુ ની અરજી માટે થઇ રહેલો વિલંબ છે અને કારણે ગુનેગાર ને યોગ્ય સમયે સજા આપી શકાતી નથી અને ભોગ બનનારાને અન્યાય થયાની લાગણી થાય છે. કસાબ જેવા કિસ્સાઓમાં તો રાષ્ટ્રપતિ એ દયાની અરજી માફ કર્યા બાદ પણ સત્તાધારી પક્ષ પોતાની મતબેંક સાચવવા માટે સજાનો અમલ નથી કરતો અને પ્રજાના પૈસાની બરબાદી કરે છે.

બંધારણે સરકારમાં રહેલા પ્રધાનોને  પોતાનો પગાર અને ભથ્થા નક્કી કરવાનો અધિકાર પણ આપી દીધો છે આથી તેઓ પોતાની જાતે જ ખૂબ ઉંચા પગાર અને ભથ્થા નક્કી કરે છે અને જનતાના પૈસે લહેર કરે છે. સરકારી પ્રધાનોને લાઈટબિલ, ટેલિફોનબિલ, મકાનભાડું, રેલ્વે ટીકીટ, હવાઈ મુસાફરી  માટે ટીકીટ, વિદેશયાત્રા, પેટ્રોલ અને સિક્યોરીટી બધું જ મફતમાં મળતું હોવા છતા તેમને પોતાનો માસિક પગાર ૮૦,૦૦૦  જેટલો ઉચ્ચ રાખ્યો છે  અને એ પણ ત્યારે જયારે દેશના કરોડો પરિવારોની વાર્ષિક આવક ૮૦,૦૦૦ કરતા પણ ઓછી છે.

બંધારણમાં રહેલી અન્ય ભૂલ આરક્ષણ અંગેની છે. ભારતીય બંધારણે જાતિ આધારિત અનામત ને મંજૂરી આપેલી છે. જેના કારણે રાજકીય પક્ષોને અનામતના નામે  મતબેંકનું રાજકારણ રમવાનો પરવાનો મળી ગયો છે. અહીં મુખ્ય પ્રશ્ન એ છે કે “ શું જાતિ આધારિત વિષમતા જાતિ ઉપર જ આધારિત અનામત ના કારણે દુર થઇ શકે ?” જી,ના. છેલ્લા ૬૦ વર્ષોમાં એ નથી થઇ શક્યું કે હવે પછી પણ ની થઇ શકે. કારણ કે જાતિ આધારિત અનામત હમેશા અનામત મેળવનાર અને બિન અનામત વચ્ચે નફરત વધારતી રહેશે. અરે ઘણીવાર તો વધુ અનામત અને ઓછી અનામત મેળવતી જાતિઓ વચ્ચે પણ વૈમનસ્ય પેદા કરે છે જેનું ઉદાહરણ રાજસ્થાનમાં ગુર્જર અને મીણા જાતિઓ વચ્ચેનો સંઘર્ષ છે. અનામતના કારણે સાચી ટેલેન્ટ ધરાવનાર પાછળ રહી જાય છે અને લાયકાત વગરના લોકો ઉંચા હોદ્દા પર બેસે છે પરિણામે દેશ અને જનતા ને નુકસાન થાય છે.

જમીન અધિગ્રહણ મામલે પણ બંધારણે સરકારને વધુ પડતી છૂટ આપેલી છે પરિણામે કેન્દ્ર અને રાજ્ય સરકારો બિલ્ડર અને ઉદ્યોગપતિઓના દલાલો બની જમીન માલિકોને લુંટે છે.

પોલીસ પર પણ નેતાઓ નો કાબુ હોવાથી પોતે ગમે તેટલા ગુનેગાર હોય તો પણ છુટી જાય છે તે જ રીતે તેમના સંતાનો કે અન્ય સંબધીઓને પણ સજા થતી નથી. કરોડોના કૌમ્ભાડો કરનાર અહીં આરામથી છૂટી જાય છે. જેસિકા લાલ કેસ, આરુષી મર્ડર કેસ, શિવાની ભટનાગર કેસ, રુચિકા કેસ. વગેરે એવા ઉદાહરણો હતા જેમાં આરોપીઓ  રાજકારણ સાથે સંકળયેલા પરિવારના હતા જેથી તેમને સજા થવામાં વર્ષો વીતી ગયા અથવા તો કેસ ના ચુકાદા હજુ આવ્યા નથી. આ તમામ એવા કેસ છે જેમાં શરૂઆતમાં તમામ આરોપીઓને બચાવવાનો પ્રયત્ન થયો પરંતુ પાછળથી હોબાળો થતા તેમની ફરી તપાસ થઇ છે.

ભ્રષ્ટાચાર ના મામલે પણ અહીં શાસક પક્ષો બેફિકરાઈ થી વર્તે છે અને અબજો રૂપિયા ગર ભેગા કરે છે. વડાપ્રધાન પર અંકુશ ન હોવાના કારણે ઘણા કિસ્સામાં તેમની પણ સંડોવણી બહાર આવે છે. જેમાં બોફોર્સ અને ટુજી સ્પેક્ટ્રમ કૌભાંડ સામેલ છે.ખુદ સરકારના એક મંત્રીના બયાન પછી પણ અહીં વડાપ્રધાન સામે તપાસ થતી નથી.

બંધારણની વધુ એક ખામી ધર્મ અંગેના કાયદાની છે. અહીં લગ્નના કાયદા દરેક ધર્મ ને અલગ અલગ લાગુ પડે છે. અહીં હિંદુ એક થી  વધુ લગ્ન કરી શકતા નથી પરંતુ મુસ્લિમ કરી શકે છે. દેશનો મુસ્લિમ સિવાયનો કોઈ પણ વ્યક્તિ ધર્મ પરિવર્તન કર્યા વગર અન્ય ધર્મના વ્યક્તિ જોડે લગ્ન કરી શકે છે પરંતુ એક મુસ્લિમ જોડે લગ્ન કરવા ફરજીયાત મુસ્લિમ ધર્મ અંગીકાર કરવો પડે છે.

એક જ દેશમાં લગ્ન કરવાની ઉમર વિસ્તાર પ્રમાણે અલગ અલગ હોય તેવો ભારત વિશ્વમાં એક માત્ર દેશ છે. આ બિન સાંપ્રદાયિક રાષ્ટ્રમાં દેશની સંપતિ પર સૌ પ્રથમ અધિકાર મુસ્લિમનો છે એવું ખુદ વડાપ્રધાન નિવેદન કરી શકે છે. વસ્તાનવી એક માત્ર એવા કુલપતિ હતા જેમને કોઈની પ્રશંશા કરવાને કારણે પોતાનું પદ છોડવું પડ્યું હતું.

અને અંતે આ દેશની સરકાર જે  Prevention of  communal and targeted violence  Bill  લાવવા જઈ રહી છે તેની વાત.

આ બિલ અંતર્ગત કોઈપણ તોફાનો વખતે જે પણ બહુમતી(જનરલી હિંદુ) ધરાવતી જાતિના વ્યક્તિ પર લઘુમતી ધરાવતી વ્યક્તિ આરોપ લગાવે તો બહુમતી જાતિના વ્યક્તિને તુરંત જેલમાં તેમજ તેને કોઈ પણ પ્રકારના જામીન મળી શક્લે નહિ. આનો અર્થ એવો થાય કે જેના પર ખોટો આરોપ લાગે તેણે પણ જેલ માં રહેવું પડશે અને જયારે ૧૦ કે ૧૫ વર્ષ ના અંતે તેના કેસ નો ચુકાદો આવે અને નિર્દોષ છૂટે ત્યારે જ તે જેલ ની બહાર આવી શકે.

વધુમાં આ બિલ વડે એવું પણ સાબિત થાય કે તોફાનો/રમખાણો માત્ર બહુમતી(હિંદુ) જ કરાવે છે અને અન્ય લોકો તેના માટે જવાબદાર નથી.

અનો અર્થ એવો પણ થાય કે ગોધરાકાંડ પછીના તોફાનો માટે આરોપી બધાજ હિન્દુઓ જેલમાં જાય જયારે સાબરમતી એક્ષ્પ્રેસ્ સળગાવનાર તેમજ ત્યારબાદના તોફાનો માટે જવાબદાર બીનહિંદુ ગુનેગારો આરામ થી બહાર ફરે.

આના સિવાય પણ ગણ બધી ખામીયો આપણા બંધારણ માં છે, પરંતુ સૌથી મોટી ભૂલ આપણે પણ કરીએ છીએ, ચુંટણી સમયે. આપણે આપણાં વ્યક્તિગત સ્વાર્થ ખાતર એવા ઉમેદવાર પસંદ કરીએ છીએ જ ખરેખર અયોગ્ય હોય છે. ઘણીવાર આપણે બધા જ ખરાબ માંથી એક ઉમેદવાર પસંદ કરવાનો હોય છે પરંતુ તેવા સમયે જો પ્રજા એક થાય અને પોતાનામાંથી જ એક યોગ્ય ઉમેદવાર ચુંટણીમાં ઉભો રાખી તેણે જીતાડે તો જરૂર તે એક સુધારા તરફનું પ્રથમ પગલું બની રહે.

“ જય હિન્દ ત્યારે જ સાકાર થાય જયારે ખરેખર હિન્દની પ્રજા નો વિજય થાય. એ લોકો  સાચો વિકાસ પામે. ”

Click here for details on ” Prevantion of communal and targeted violence bill “

Author – Tejash Patel

%d bloggers like this: